.png)
JEDNA MASZYNA, 600 TYS. ZŁ I PROBLEM Z URZĘDEM
Właściciel firmy budowlanej z centralnej Polski był przekonany, że zakup nowej koparki za 600 tys. zł to wyłącznie kwestia inwestycji operacyjnej. Sprzęt wprowadzono do ewidencji środków trwałych i rozpoczęto amortyzację. Po dwóch latach kontrola podatkowa zakwestionowała sposób ujęcia części kosztów związanych z modernizacją maszyny.
Organ uznał, że niektóre wydatki stanowiły ulepszenie zwiększające wartość początkową środka trwałego, a nie bieżący koszt podatkowy. Efekt? Korekta amortyzacji środków trwałych, dopłata podatku CIT i odsetki. Łączny koszt błędu przekroczył 180 tys. zł.
Dla przedsiębiorcy to była cenna lekcja: środki trwałe to nie tylko zakup i wpis do ewidencji. To obszar, w którym przenikają się rachunkowość, podatki i odpowiedzialność zarządu.
CO MÓWI USTAWA O RACHUNKOWOŚCI I CIT?
Na gruncie ustawy o rachunkowości środki trwałe to rzeczowe aktywa trwałe o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, przeznaczone na potrzeby jednostki. Ich prawidłowa wycena, klasyfikacja i amortyzacja wpływają bezpośrednio na bilans oraz rachunek zysków i strat.
Z kolei ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) określa zasady amortyzacji podatkowej, moment rozpoczęcia odpisów, stawki amortyzacyjne oraz sposób rozliczania ulepszeń. Błędy w tym obszarze mogą skutkować korektą rozliczeń podatkowych i odpowiedzialnością karną skarbową.
Szczególne wątpliwości budzi rozróżnienie „ulepszenie czy remont” oraz prawidłowe ustalenie wartości początkowej środka trwałego. To właśnie w tych obszarach najczęściej dochodzi do sporów z organami podatkowymi.
NAJCZĘSTSZE BŁĘDY W EWIDENCJI I AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH
W praktyce kontrolnej pojawiają się powtarzalne nieprawidłowości:
- nieprawidłowe ustalenie wartości początkowej,
- błędne stawki amortyzacyjne,
- brak aktualizacji ewidencji środków trwałych,
- niewłaściwe rozliczenie likwidacji środka trwałego,
- niepoprawne rozróżnienie remontu od ulepszenia.
Przykład? Spółka produkcyjna zakwalifikowała modernizację linii technologicznej jako koszt bieżący w wysokości 1,1 mln zł. Organ podatkowy uznał, że wydatki zwiększały wartość użytkową maszyny, co oznaczało konieczność podwyższenia wartości początkowej i rozliczenia kosztu poprzez amortyzację. Korekta wpłynęła nie tylko na CIT, ale również na strukturę aktywów w bilansie.
– Ewidencja środków trwałych to jeden z pierwszych obszarów analizowanych podczas kontroli podatkowej – podkreślają eksperci rachunkowości. – Nawet drobne błędy w amortyzacji mogą narastać przez kilka lat.
DLACZEGO SZKOLENIA ŚRODKI TRWAŁE OGRANICZAJĄ RYZYKO?
Zmieniające się interpretacje podatkowe oraz praktyka organów sprawiają, że wiedza sprzed kilku lat może być dziś nieaktualna. Coraz więcej przedsiębiorstw inwestuje w specjalistyczne szkolenia środki trwałe, które omawiają amortyzację środków trwałych w ujęciu bilansowym i podatkowym, rozliczanie ulepszeń, likwidację majątku oraz wpływ odpisów amortyzacyjnych na wynik finansowy.
Ponieważ amortyzacja bezpośrednio wpływa na strukturę aktywów w bilansie, firmy często łączą tę tematykę z udziałem w szkolenia bilans, aby lepiej zrozumieć zależności między wyceną majątku a wskaźnikami finansowymi.
Z kolei w kontekście rozliczeń podatkowych naturalnym uzupełnieniem są szkolenia CIT, które pomagają ocenić skutki podatkowe amortyzacji i inwestycji w majątek trwały.
MAJĄTEK TRWAŁY JAKO ELEMENT STRATEGII FINANSOWEJ
Środki trwałe to fundament działalności wielu przedsiębiorstw – od firm budowlanych, przez produkcyjne, po logistyczne. Ich prawidłowa wycena i amortyzacja wpływają na wynik finansowy, wskaźniki rentowności oraz poziom zobowiązań podatkowych.
Błędy w ewidencji środków trwałych mogą przez lata pozostawać niezauważone, by ujawnić się dopiero podczas kontroli podatkowej lub badania sprawozdania finansowego. Koszt korekty bywa wtedy znacznie wyższy niż koszt wcześniejszego uporządkowania procedur.
Firmy, które traktują zarządzanie majątkiem trwałym jako element strategii finansowej, zyskują większą kontrolę nad kosztami i minimalizują ryzyko podatkowe. W obszarze środków trwałych rutyna jest największym zagrożeniem – a aktualna wiedza najlepszym zabezpieczeniem.
