.png)
Insulinooprność - jaka jest rola insuliny?
Insulina jest jednym z najważniejszych hormonów, który ma główne znaczenie w metabolizmie węglowodanów w organizmie człowieka. Ponadto stężenie insuliny współzależne jest ze zmianami stężenia glukozy. Glukoza wpływa na stymulację syntezy i sekrecji insuliny przez komórki β wysp trzustkowych. Natomiast insulina pobudza wychwyt glukozy przez komórki tkanek mięśniowej i tłuszczowej.
Nadmiar węglowodanów w diecie, głównie cukrów prostych może stanowić „metaboliczną pułapkę”. Po spożyciu wysokowęglowodanowego posiłku poziom glukozy we krwi może być 2-krotnie wyższy, w porównaniu z posiłkiem o porównywalnej wartości kalorycznej, przy niskiej zawartości cukrów. Poziom insuliny, niezbędnej do rozdysponowania cukrów w komórkach organizmu, wzrasta proporcjonalnie do wysokiego poziomu glukozy. Przy nadmiarze insuliny ma miejsce gwałtowny spadek poziomu glukozy we krwi. Gwałtowne zmiany poziomu glukozy i insuliny definiowane są jako reaktywna hipoglikemia. Wskutek hipoglikemii mózg i inne tkanki zostają pozbawione dopływu energii, co powoduje problemy z koncentracją uwagi, słabsze kojarzenie i refleks. Aby temu zapobiec, mózg wysyła sygnał głodu, dlatego chętnie sięgamy po szybkie źródło energii, najczęściej „coś słodkiego”.
Zaburzenia gospodarki cukrowej, a ryzyko chorób metabolicznych
Wahania poziomu glukozy oraz podwyższony poziom insuliny we krwi skutkują wzmożonym apetytem. W organizmie człowieka nadmiar węglowodanów wykorzystywany jest do wystąpienia różnych zaburzeń metabolicznych.
Nadmierna konsumpcja produktów wysokowęglowodanowych prowadzi do:
- hiperinsulinemii,
- insulinooporności,
- otyłości;
- cukrzycy typu 2.
Z kolei cukrzyca zwiększa prawdopodobieństwo nadciśnienia, miażdżycy, chorób neurologicznych i nowotworowych.
Również spożywanie napojów gazowanych, które są dosładzane substancjami chemicznymi, nie sprzyja odchudzaniu. Jak wiadomo, cukier dostarcza energii organizmowi. W sytuacji, gdy organizm nie dostanie wystarczającej dawki energii, domaga się więcej jedzenia, dlatego wypicie słodkiego napoju zawierającego substancje słodzące zamiast cukru, może wpływać na zwiększony apetyt. Syntetyczne substancje słodzące zaburzają wydzielanie leptyny - hormonu sytości oraz greliny – hormonu głodu.
Dieta w insulinooprności - co jeść?
W przypadku wszystkich chorób dietozależnych kluczowe dla poprawy zdrowia jest wprowadzenie modyfikacji diety i zmiana na lepsze nawyków żywieniowych. Warto zwrócić uwagę na źródło pochodzenia produktów spożywczych. Na przykład zdrowa żywność on-line Foods by Ann to produkty wysokiej jakości pochodzące z ekologicznych upraw. Wpływa to na wyższą zawartość składników odżywczych i bezpieczeństwo spożywanej żywności.
W pierwszej kolejności należy ustalić zapotrzebowanie energetyczne i spożywać tyle kalorii ile wynika z całkowitej przemiany materii. Pacjenci z nadwagą lub otyłością powinni zastosować odpowiedni deficyt energetyczny, aby doprowadzić do stopniowej redukcji masy ciała.
Zasady żywienia w insulinooporności
- Spożywaj 3 główne posiłki w ciągu dnia w równych odstępach czasu.
- Dzień rozpoczynaj od śniadania, które powinno być zjedzone nie później, niż godzina po przebudzeniu.
- Wybieraj pełnowartościowe źródła białka (mięso, ryby, owoce morza, jaja).
- Wprowadź do diety zdrowe tłuszcze (oliwa z oliwek, olej rzepakowy, olej lniany, awokado, nasiona, orzechy).
- Postaw na węglowodany złożone, które nie będą zbyt szybko podnosić poziomu glukozy we krwi (pieczywo pełnoziarniste, kasze).
- Warzywa dodawaj do każdego posiłku.
- Ogranicz spożycie słodyczy, słonych przekąsek i produktów typu fast food.
- Pij wodę i niesłodzoną herbatę zamiast słodkich napojów.
- Unikaj spożycia alkoholu.
Dieta jest filarem leczenia insulinooporności. Warto jednak wprowadzić regularną aktywność fizyczną, która pomoże zredukować masę ciała. Zmiana stylu życia i poprawa nawyków żywieniowych pozwoli zachować zdrowie i dobrą kondycję organizmu.
